condescensio
con-dēscensĭo, ōnis,f.,
- condescension (late Lat.): seu demissio Jesu Christi, Cod. Just. 6, c. de S. Trinit.
condēscēnsio, ōnis, f. (condescendo), die Herablassung), Eccl.
cum se pro ~one multorum ad exteriora sparserit, ‥ ad haec [interiora ] ‥ minor redit
si forte in praefata ~one a quolibet calumniaris de aliquo simulandi sive etiam fingendi genere(
condiscensionem quae jam facta est per incarnationem
[Ethelstanus ] minoribus pro ~one paupertatis ‥ affabiliter sobrius
cavendum est ne sub specie ~onis nutriatur mollities remissionis
de ~one ejus in aliorum infirmitate
non video quid fiat ‥ consultius quam ut fraterno solamini sedula ~one provideatur
in sui [sc. principis ] affabili ~one et quasi sui exhibitione
condēscēnsĭō, ōnis, f. , affabilité, condescendance : S. Greg. Dial. 1 pr.; Fil. 93, 8.
Sed nec in Photii Sacerdotali præstando favorem vota Condescensionis nostræ modo quolibet inclinabimus.Hincmarus Rem. Ep. ad eumd. Papam inter Diplom. Belg. Miræi tom.
Contentionem in hac causa dissimulando vitavi, et Condescensionem quasi in tempus aliud differendo dissimulavi. Condescensioapud Theologos Scholasticos frequenter accipitur pro illa divina demissione, qua Deus infirmitati nostræ sese attemperat. Vide Condescendere 1.
citatio irrita, vel litis in alios translatio: apud Albertum Molnarium,
depositio et collapsio causæ.
Testes vero hujus ordinationis et prædictorum feodorum Condescensionis sunt honorabiles et religiosi viri, qui ipsam Condescensionem placitarunt.Vide Condescendere 2.