condictio
condictĭo, ōnis, f. [condico].
- In the lang. of religion, the proclamation of a festival, acc. to Serv. ad Verg. A. 3, 117 (without voucher); cf.: condictio, in diem certum ejus rei quae agitur denuntiatio, Paul. ex Fest. p. 66 Müll.—
- II In jurid. Lat., a formal claim of restitution, Gai Inst. 4, 18 sq.; Dig. 12, 6, 30 al.
condictio, ōnis, f. (condico), 1) in der Religionsspr., die Ankündigung eines Festtags, nach Serv. Verg. Aen. 3, 117; vgl. Paul. ex Fest. 66, 4. – 2) die Kündigung, Zurückforderung, ICt.
ex contractu nascuntur actiones sicut ‥ actio ex testamento, ~o [v. l. condicio ] indebiti et hujusmodi
condictĭō, ōnis, f. (condico), ¶ 1 fixation dʼun jour pour une affaire : P. Fest. 66, 4 || pour une fête religieuse : Serv. En. 3, 117 ¶ 2 condiction, exercice de lʼaction personnelle [par opposition à lʼaction réelle] : Gaius Inst. 4, 18 ; Inst. Just. 4, 6, 15 ; etc.
Condictio, in diem certum ejus rei quæ agitur denunciatio ;Gall.
CONDICTIO
CONDIC´TIO[ACTIO]
Condictio
See actio.