condicionalis
condĭcĭōnālis (condit-), e, adj. [condicio],
- with a condition attached, conditional, with conditions (freq. in the jurists): datio, Dig. 34, 4, 9: creditores, ib. 50, 16, 54: servi, Cod. Just. 10, 1, 7 et saep.: criminatio, Tert. adv. Jud. 13 fin.—condĭcĭōnālĭter, adv., conditionally (opp. pure, simpliciter): conceptā causā, Dig. 25, 1, 17; cf. ib. 46, 3, 98, § 5 al.
condiciōnālis, e (condicio), auf Bedingung beruhend, bedingungsweise angenommen, substituiert, condemnatio contractus, ICt.: servi, ICt. – subst., m. u. f., der Substitut, die Substitutin, Tert. de idol. 12. Augustin. c. Faust. 22, 55.
de donationibus ~ibus
abbas nichil ostendit nisi ‥ cartam ‥ condicionaliter ‥ factam ‥, que quidem concessio ~is principium juris non attribuit
illa revocacio fuit solummodo ~is
si [(Adam ] ~is servus formatus est, quomodo est imago Dei? ‥ si ‥ vero liber, quomodo non multo magis Christum ‥ libera dignitate, non servitio ~i, ‥ natum esse credendum?
‘ne’ ‥, quoties rei dubiae et quasi ~i aptatur, recipiet subjunctiva
forma syllogismi ~is
omnium ~ium veritas, ut: ‘si est homo, est animal’
hec dictio ‘si’ quandoque respicit totum consequens, quandoque verbum consequentis; primo modo facit ~em, secundo modo categoricam de ~i predicato(
hec ~is vera est: ‘si in evangelio aliquid falsum asseritur, corrigendum est’
alie quoque tales ~es non pauce ponuntur creberrime in scriptura, quarum tamen nulla est necessaria quovismodo, sed tantum contingens equaliter sicut res ipsa
primo supponatur omnem ypotheticam subordinatam actu condicionato esse ~em
[Jeremias ] sinistre accusatus a sacerdotibus et prophetis reportantibus ex ~i prophete sentenciam de inesse [cf. ]Jer. xxvi