conquaestor
conquaestor, v. conquisitor.
conquaestor, s. conquīsītor.
memorandum quod dominus Hugo de Lacy fuit primus ~or Midie super regem Omolakelyn
[Scotti ] miserunt ad urbem [Karliolum ] sacerdotem quendam ‥ qui diceret hec: “mandat vobis dominus meus Willelmus ~or ‥”. at illi responderunt ei, “quis est iste ~or? ” at ille: “Willelmus quem Walays nominatis”
ut quidam potentes et specialiter ~ores terrarum putant quod venti et mare ‥ eis obediunt
carta regis Knuti, qui fuit alienigena et ~or
rex [Francorum ] Philippus, qui multum strenuus miles erat et ~or egregius
Edwardi primi regis Anglie et ~oris Walie
H. Dei gratia filius Willelmi ~oris
Guillelmus magnus [] rex Anglorum edd. priores : id est ~or
abbas misit cartas suas, sc. cartas regis Edwardi et regis Willelmi ~oris
de dono W. regis ~oris
postea elapso multo tempore venit W. ~or
nec aliis licet clamare hujusmodi libertates ab antiquo nisi illis quorum antecessores venerunt cum ~ore
W. ~or Anglie donum illud confirmavit
notandum quod W. rex improprie potest dici ~or, quia ‥ fuit nepos et verus heres B. Edwardi; dici tamen consuevit ~or quia non per judicium sed per potenciam devicit Haraldum et jus suum virtute propria adquisivit
ad tres Cesareos apud Anglos sceptrigerantes, / post Conquestorem rebus regnoque potitos(
Anglis, Conquestor Willelmus ubi tumulatur, / en!, ibi conquestus ceptus ab ense datur
conquæstŏr, *Varro L. 6, 79, v. conquisitor.