conquasso
conquasso, to shake severely
con-quasso, no perf., ātum, 1, v. a.
- I To shake severely (several times in Lucr. and Cic., elsewh. very rare; after Cic. only in late Lat.).
- A Lit.: corpus ex aliqua re, Lucr. 3, 442: omnia graviter terrarum motibus ortis, id. 5, 107; cf.: Appulia maximis terrae motibus conquassata, Cic. Div. 1, 43, 97; Cod. Just. 1, 14, 6, § 5.—
- B Trop., to shatter, disturb: conquassatur enim tum mens animaeque potestas (corresp. with collabefieri), Lucr. 3, 599: exteras nationes illius anni furore, Cic. Sest. 26, 56: civitatem, id. Vatin. 8, 19: omnes provincias, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 4: aliquem maximis periculis, Firm. Math. 3, 13, 4.—*
- II To shatter, dash to pieces: calicem, Cato R. R. 52, 2.
con-quasso, āvī, ātum, āre, zusammenschütteln, I) = in seinen Grundfesten erschüttern, 1) eig.: cum Apulia maximis terrae motibus conquassata esset, Cic. de div. 1, 97. – 2) übtr.: a) physisch Körper od. Geist erschüttern, zerrütten, conquassatum corpus (quasi vas animae) ex alqa re, Lucr.: conquassatur mens animaeque potestas, Lucr. – b) politisch der Macht, dem Wohlstande nach erschüttern, zerrütten, conquassatas exteras nationes illius anni furore, Cic.: omnes provinciae conquassatae sunt, Sulpic. in Cic. ep. – II) prägn., zertrümmern, zerschlagen, calicem, Cato r. r. 52, 2.
conquassō, (13) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 secouer fortement : Cic. Div. 1, 97 || briser, casser : Cato Agr. 52, 2 ¶ 2 [fig.] ébranler, bouleverser : mens conquassatur Lucr. 3, 600, lʼesprit est disloqué ; provinciæ conquassatæ sunt Sulpic. d. Cic. Fam. 4, 5, 4, les provinces ont été bouleversées, cf. Cic. Vat. 19 ; Sest. 56.
- 1. hevig schudden; ➤ Apulia a maximis terrae motibus conquassata est;
- 2. ontwrichten, verstoren [corpus; mentem].
con-quassō —, ātus, āre,
- to shake severely: Appulia terrae motibus conquassata. — Fig., to shatter, disturb: nationes.