conquisitor
conquisitor, a recruiting officer, press-captain
Could not find conquaestores in Logeion dictionaries.
conquaestores Noun: masculine nominative plural, Noun: masculine vocative plural, Noun: masculine accusative plural of conquisitor
conquīsītor (access. form in Plaut. conquistor; or, acc. to Lachm., con-quaestor), ōris, m. [conquiro].
- Milit. t. t., a recruiting officer, Cic. Mil. 25, 67; id. Att. 7, 21, 1; Liv. 21, 11, 13; 30, 7, 10; Plaut. Merc. 3, 4, 80 (667).—
- II In a theatre, a claqueur, Plaut. Am. prol. 65 and 82.
conquīsītor, ōris, m. (conquiro), a) der Nachspürer, Aufspürer einer Pers., α) übh., der verbotenen Klaqueurs im Theater, Plaut. Amph. prol. 65 u. 82: eines entlaufenen Mädchens, Plaut. merc. 665 (an den drei Stellen liest Ritschl mit Lachmann zu Lucr. 6, 1067 gegen die Hdschrn. conquaestores). – β) als milit. t. t., der gewaltsame Werber von Soldaten, der Rekrutierungskommissar, Cic. Mil. 67; ad Att. 7, 21, 1. Auct. b. Alex. 2, 1. Liv. 21, 11, 13. – b) der Erforscher, ubi conquisitor huius mundi? Vulg. 1. Cor. 1, 20. – ➳ conquaestor, Varr. LL. 6, 79.
‘ubi ~or’, disputator mundanae sapientiae, ‘hujus saeculi? ’ ‥ ~ores sunt argumentatores ex praeceptis ipsarum artium aliquid approbantes
reliquiarum, quatenus poterat prece vel pretio, in diversis terrarum partibus non segnis ~or fuit
allegabat ‥ Luelinus quod sui totam Angliam cum ‥ Wallia conquisissent a gigantibus et se affirmabat in rectissimo descensu heredem; Eduuardus quod a ~oribus suis eam sui obtinuissent antecessores
Henricus primus, ‥ Willelmi, qui ~or erat, filius
conquīsītŏr, (14) ōris, m. (conquiro), celui qui fouille, scrute : Vulg. Cor. 1, 1, 20 || enrôleur, recruteur : Cic. Mil. 67 ; Liv. 21, 11, 13 || inspecteur : Pl. Amph. 65 ; 82 || agent pour faire des recherches : Merc. 665.
Conquestorvel
Conquæstor.
conquīsītor ōris, m
- conquiro, a recruiting officer, press-captain, C.: retentis conquisitoribus, L.