contamen
contāmen, inis, n., v. contagio.
contāmen, minis, n. (= contagmen zu contingo, wie exagmen = exāmen zu exigo), die Berührung, bes. die befleckende, ansteckende, die Ansteckung, Tert. poët. adv. Marc. 1, 1 u.a. Mart. Cap. 1. § 10.
contāmĕn, ĭnis, n. , contact qui souille, souillure : Capel. 1, 10 ; Ps. Tert. Marc. 1, 22.
Cantamen, Incantatio. Vide Canterma.