conviare

conviare [cf. conveiare] 1 to escort. [comes] non solum abire permittitur, verum etiam ‥ cunctorum [latronum] votis prosequentibus in pace ~iatur V. Ed. Conf. <ill/>46v; monachi quidam ‥ obtulerunt ei ‥ quod ‥ animam ipsius ‥ [? ad] celica proculdubio regna ~iarent Gir. Spec. III 12 p. 201; 1266 cum ‥ W. et J. simul venissent ad tabernam de Dereby et ~iare deberent duas mulieres versus S. IMisc 13/34; s1424 dominus ‥ de C. dictum principem [Rob. III] usque ad navem ~iavit Plusc. X 21. 2 to travel together. b (pr. ppl. as sb. m.) fellow traveller; c (fig., w. ref. to earthly pilgrimage). dicebat semel contigisse ~iantem cum suis hunc carum Dei devenire in planioris vie gratam seriem Folc. V. J. Bev. 8.  b c1150 expensas requirit et labor itineris et communis participatio ~iantium Osb. Clar. Ep. 30; divertit a via, non valens iter ~iantium prosequi W. Cant. Mir. Thom. VI 72.  c bonum aut malum quod quis facit omnino abscondite aliis ~iantibus Wycl. Ver. II 245.