cooperarius
cooperārius, a, um (cooperor), mitwirkend, m. Dat., Eccl. – subst., cooperārius, iī, m., der Mitwirker, Mitarbeiter, alcis, Eccl.
debent invenire servicium illorum qui tegunt grangiam domini super trabes ‥, et dominus passet ~ios
cŏŏpĕrārĭus, a, um, qui coopère || subst., cŏŏpĕrārĭus, ĭī, m. , coopérateur (alicujus, de qqn) : Aug. Civ. 4, 10 ; Eccl.
Tamquam divinæ Cooperarium auctoritatis, ap. Mar. Mercator. pag. 64. et 114.