convulnero
con-vulnĕro (-voln-), āvi, ātum, 1, v. a., to wound severety (post-Aug.).
- I Lit.: eo magis convolneraberis et confodieris, quia nescis praebere jugulum, Sen. Tranq. 11, 5; Plin. Pan. 35, 3: jumenta, Curt. 5, 13, 17: os (apes), Plin. 8, 36, 54, § 129: gemmam vitis falce, Col. 4, 24, 18; Just. 2, 6 fin.: fistulas, to perforate, Front. Aquaed. 27 and 115.—
- II Trop.: maledicta mores et vitam convulnerantia, Sen. Const. 17, 1: convulneratus libidinibus, id. Contr. 2, 9, 6.
con-vulnero (convolnero), āvī, ātum, āre, überall, stark verwunden, -verletzen, alqm, Auct. b. Afr., u. verb. alqm c. et confodere, Sen.: iumenta, Curt.: os (v. Bienen), Plin.: fistulas, anbohren, Frontin.: uncus oram vulneris convulnerat, Cels.: multos iaculis, Auct. b. Afr.: alqm falce, Iustin.: frontem punctis, brandmarken, Plin. pan. – übtr., maledicta mores et vitam convulnerantia, Sen. de const. sap. 17, 1: convulneratus libidinibus, Sen. contr. 2, 9. § 6.
convulnĕrō, (12) āvī, ātum, āre, tr., blesser profondément : Sen. Tranq. 11, 5 ; Col. Rust. 4, 24, 8 || [fig.] ne convulneretur una fistula Frontin. Aqu. 27, de peur de percer un conduit ; maledicta mores et vitam convulnerantia Sen. Const. 17, 1, insultes qui déchirent les mœurs et la conduite de qqn.
convulnero see convolnero.