creper
crĕper, ĕra, ĕrum, adj. [Sabine; kindr. with Sanscr. kshapā, night, and Gr. κνέφας], dusky, dark; hence, trop., uncertain, obscure, doubtful, wavering (ante- and post-class.), Varr. L. L. 6, § 5; 7, § 77; cf. Non. p. 13, 15 sq.; Paul. ex Fest. p. 52, 18 Müll. *
- I Lit., only subst.: crĕpĕrum, i, n., darkness: noctis, Symm. Ep. 1, 7.—
- II Trop.: res, Pac. ap. Non. p. 13, 29; Att. ib. p. 21 sq.; Varr. 1. 1.: belli certamina, Lucr. 5, 1295: oracla, Varr. ap. Non. p. 14, 4.
creper, pera, perum (vgl. crepusculum), dämmerig, dunkel, I) eig., nur subst., creperum, ī, n., die Dunkelheit, noctis, Symm. ep. 1, 13: u. bl. creperum, Zwielicht, Mart. Cap. poët. 2. § 116. Isid. de nat. rer. 2, 2: u. so vincamus creperum, Amm. 16, 8, 9 im Doppelsinne mit no. II (nach meiner Vermutung). – II) übtr., ungewiß, zweifelhaft, mißlich, res creperae, Varro LL.: in re crepera, in mea re crepera, Pacuv. fr. u. Acc. fr.: creperi certamina belli, Lucr.: oracla cr., Varro fr.: cr. vox, Avien. Arat. 325 M. Vgl. Ribbeck Coroll. ad Trag. fragm. p. LXXV. – ➳ Nomin. creper nicht nachweisbar.
~erus, anceps vel dubius ‥
voto statuere sub uno / culmen apostolicum peteret creperumque piaret
~erius, a, um, i. dubius
dowtfulle , ambiguus ‥, crep[er ]us ‥, dubitans ‥
crĕpĕr, (15) ĕra, ĕrum (cf. crepusculum ), ¶ 1 [seulement au neutre sing.] obscur : creperum noctis Symm. Ep. 1, 13, 1, lʼobscurité de la nuit || crĕpĕrum, ī, n. , crépuscule : Isid. Orig. 5, 31, 7 ¶ 2 douteux, incertain : in re crepera Pacuv. 128, dans une situation critique ; cf. Acc. Tr. 601 ; Lucr. 5, 1296 ; Varro L. 6, 5.