crepitaculum
crĕpĭtācŭlum, i, n. [crepito],
- a rattle, Quint. 9, 4, 66; Mart. 14, 54; Mart. Cap. 1, § 7; 9, §§ 909, 927.
crepitāculum, ī, n. (crepito), die Klapper, zum Schrecken der Bienen, crepitaculis aereis terreatur fugiens iuventus (apium), Col. – zum Beschwichtigen der Kinder, sonus crepitaculorum puerilium, Quint.: tunc crepitacula tinnitusque quis (= quibus) infanti somnum induceret adhibebat quiescenti, Mart. Cap.: crepitaculis obticuit auditis (v. kleinen Jupiter), Arnob.
tunc fax emicuit, quae inter crepitacula fulsit
~um, sonus, tinnitus, bombus, crepor, fragor
crĕpĭtācŭlum, ī, n. (crepito), crécelle, sistre : Quint. 9, 4, 66 ; Mart. 14, 54 (in lemmate).
CREPITACULUM
CREPITA´CULUM[SISTRUM]
Crepitacŭlum
See cistrum.