crepitus
crepitus, a rattling, creaking, clattering, clashing, rustling
crepitus , ūs, m.: a din; thunder clap, peal, 12.923. (crepō)
crĕpĭtus, ūs, m. [crepo], a rattling, creaking, clattering, clashing, rustling, a noise, etc. (in good prose).
- I In gen.: cardinum, Plaut. Curc. 1, 3, 1 (158); cf. claustrorum (with sonitus), id. ib. 1, 3, 47 (204): carbasi, Lucr. 6, 110: e motu frenorum, Varr. R. R. 2, 7, 12: dentium, a chattering, Cic. Tusc. 4, 8, 19: pedum, id. Top. 12, 52: armorum, Liv. 25, 6, 21; 38, 17, 5: alarum (anserum). id. 5, 47, 4: plagarum, Cic. Verr. 2, 5, 62, § 162: inlisae manus umeris, Sen. Ep. 56, 1: tibiarum et scabellorum, Suet. Calig. 54: arboris, Plin. 10, 18, 20, § 40: imbrium, a pattering, id. 12, 1, 5, § 10: sonitus, tonitrus, a crash, Plaut. Am. 5, 1, 10 (1062): digitorum, a snapping of the fingers, as the signal of a command (cf. crepo and concrepo), Mart. 14, 119.—
- II In partic.: crepitus (sc. ventris), a breaking wind with noise, = πορδή (diff. from flatus, without noise), Plaut. Curc. 2, 3, 16 (295); Cic. Fam. 9, 22, 5: Sen. Ep. 91, 19; Plin. 27, 12, 87, § 110 al.; with flatus, Suet. Claud. 32.
crepitus, ūs, m. (crepo), v. jedem kurz abgebrochenen Schall, deutsch, je nach dem Zusammenhange, das Klappern (Geklapper), das Knattern (Geknatter), das Knarren (Geknarr), Knurren (Geknurr), Knallen (Geknall), Klatschen (Geklatsch); das Knistern (Geknister), Knittern (Geknitter), Knirschen (Geknirsch), Klirren (Geklirr); das Schwirren (Geschwirr); das Knacken (Geknack), Krachen (Gekrach), Dröhnen (Gedröhn); das Rasseln (Gerassel), das Prasseln (Geprassel); das Rauschen, Sausen, Brausen; das Plätschern; das Schmatzen, Schnalzen, cr. creber (in Städten u. Dörfern), Varro: echo crepitu clangente cachinnat, Acc. fr.: num qui strepitus, clamor, crepitus exauditus est? Cornif. rhet.: quemadmodum aves etiam inanis fundae sonitus (Sausen) territat, ita nos non ad ictum (Schlag) tantum exagitamur, sed ad crepitum (Krachen), Sen.: magis mihi vox avocare (stören) videtur, quam crepitus, Sen. – u. so von Waffen, cr. armorum, Liv.: cr. gladiorum, Auct. b. Hisp.: quatientium scuta in patrium quendam modum horrendus armorum cr., Liv.: ad crepitum primum missilium avolare (v. Vögeln), Liv.: ancilia cum crepitu suā sponte mota, Iul. Obs. – v. metallenen, irdenen usw. Geräten, crepitus (Plur.) frenorum, Varro: cr. calicis, Vitr.: si trulla inverso crepitum dedit aurea fundo, Iuven. – der Türangeln u. Türriegel, sonitum prohibe forium et crepitum cardinum, Plaut.: sonitum et crepitum claustrorum audio, Plaut. – der Mühle, molae crepitum faciebant, Naev. com. 114. – v. einem Plantuche, das der Wind aufpeitscht, carbasus ut quondam magnis intenta theatris dat crepitum (rauscht), Lucr. – von musikal. Instrum., crepitus musicus, Pacuv. fr.: crepitus ac tinnitus aeris, Solin.: cum aeris crepitu (unter Beckenschall), Liv.: ebenso crepitus (Beckengeklirr, -gerassel) ululatusque nocturni (bei den Bacchanalien), Liv.: cr. testarum (Kastagnetten aus Ton), Iuven.: crepitu dissono auxilians (bei Mondfinsternis), Plin.: magno tibiarum et scabellorum crepitu, Suet. – v. berstenden, brechenden usw. Ggstdn., cr. arboris, Plin.: crispans cr. aedificiorum, das wirbelnde Krachen, Plin.: montes duo inter se concurrerunt crepitu maximo, Plin. – v. Feuer u. v. brennenden Ggstdn., cr. ignis od. ignium, Plin. u. Amm.: cr. viridis materiae flagrantis, Liv. – v. Regen, imbrium per folia cr., Plin. – v. Donner u. Dröhnen in der Luft, nec fulmine tanti dissultant crepitus, Verg.: u. (beim Erscheinen einer Gottheit) strepitus (Lärm), crepitus (Prasseln), sonitus (Krachen), tonitrus (Donnern), Plaut. – v. Teilen des menschl. u. tier. Körpers, cr. alarum, Liv.: cr. articulorum, cum se ipsae manus frangunt, Sen.: cr. dentium, Zähneklappern, Cic.: cr. digitorum, Schnalzen der F., Schnippchenschlagen (als Zeichen für den Sklaven, zum Dienst des Herrn zu erscheinen), Mart.: cr. illisae manus umeris, Sen.: pedum crepitus (schallende, knarrende Fußtritte), strepitus hominum, Cic. – von auf den Körper fallenden Schlägen, cr. plagarum, Cic. – v. lauten Blähungen, cr. polentarius, Plaut.: cr. ventris, im Zshg. auch bl. crepitus, der Knall (griech. πορδή, hingegen flatus, der Wind, die lautlose Blähung, griech. βδέσμα), ventre redditi crepitus, Sen.: veniam dare flatum crepitumque ventris in convivio emittendi, Suet.: reddere crepitus (auch vom Esel usw.), Sen. u. Plin.: sed illi (Stoici) crepitus aiunt aeque liberos ac ructus esse oportere, Cic. – v. artikul. Tönen, crepitus vocum, laut schallende Töne, Sen.: virtus et philosophia et iustitia verborum inanium crepitus est, sind ein leerer Schall, Amm.
sum cava bellantum crepitu quae corda ciebo
~us, i. sonitus, fragor, sonus ‥,cyrm , flamen,sweg
~um,þununge
fera ‥ / terribilis rictu, crepitu
audivit atque infra se persensit quasi lignei roboris contriti ~us asperrimos crepere
sensit ~um in extensione nervorum et ita plene reddita est sanitati
pollice cum digito crepitas formare caveto
portitor obiter fossam transiliendo fissa nate ~um dedit
crĕpĭtŭs, (11) ūs, m. (crepo), bruit sec, craquement, crépitement : crepitus dentium Cic. Tusc. 4, 19, claquement de dents ; crepitus armorum Liv. 25, 6, 21, cliquetis des armes ; crépitement des coups de verges( Cic. Verr. 2, 5, 162 ) || pet : Pl. Curc. 295.
- 1. het galmen, knetteren, ratelen, kraken, e.d. [ventris];
- 2. scheet.
Bennatus de Portu Francolini, Ferrariensis diœcesis,... juravit dicere veritatem super infirmitate et liberatione filii sui Benvenuti..... Et sacramento dixit, quod dictus ejus filius Crepitus erat, et stetit sic detentus acriter illa infirmitate, quod vix se poterat movere, sex mensium spatio.Vide Crepatus.
crepitus ūs, m
- crepo, a rattling, creaking, clattering, clashing, rustling: dentium. chattering: fulmine Dissultant crepitūs, V.: armorum, L.: plagarum: materiae flagrantis, crackling, L.