cubito
cubito, to lie down often, be accustomed to lie
cŭbĭto, āvi, 1, v. freq. n. [cubo],
- to lie down often, to be accustomed to lie down (rare): anus hic solet cubitare, Plaut. Curc. 1, 1, 76 (76); Cic. Cael. 15, 36: humi (pavones), Col. 8, 11 fin.: super pedes cubitantis reclinis, Tac. A. 14, 5.—Of sexual intercourse: cum aliquā (aliquo), Plaut. Curc. 1, 1, 57 (57); id. Stich. 4, 1, 41 (545); Quint. 8, 3, 22.
cubito, āvī, āre (Frequ. v. cubo), oft liegen, zu liegen pflegen, gew. v. Schlafenden, cum maiore sorore, Cic.: in cunis, Plaut.: in dolio, Sen.: hic, Plaut.: super pedes cubitantis (Agrippinae) reclinis, Tac. – bl. liegen, Tac. ann. 14, 5. – v. Beischlafe, cum alqa od. cum alqo, Plaut., Cic. fr. u.a. – v. Soldaten, lagern, pro muris Iliacis, Amm. 19, 6, 11.
cŭbĭtō, (14) āvī, ātum, āre, intr., être souvent couché, avoir lʼhabitude de se coucher : Pl. Curc. 76 ; Cic. Cæl. 36 || avoir commerce avec : Pl. Curc. 57.
cubitō āvī, —, āre, freq.
- cubo, to lie down often, be accustomed to lie: tecum semper.