cumulate

cŭmŭlātē, adv., v. cumulo, P. a. fin.

cumulātē, Adv. m. Compar. u. Superl. (cumulatus), in gehäuftem, reichlichem Maße, zur vollen Genüge, reichlich, si pro vestris in me meritis parum vobis cumulate gratias egero, Cic.: cumulate publicanis satis factum (est), Cic. ep.: quod prolixe tibi cumulateque contigit, Plin. pan.: quoniam coepi cumulatius hoc munus augere, quam a te postulatum est, Cic.: nec enim tu mihi habuisti gratiam, verum etiam cumulatissime rettulisti, Cic.: cumulatissime pars reddita est, Augustin. epist. 20, 1.

cŭmŭlātē (13) (cumulatus), en comblant la mesure, pleinement, abondamment : Cic. Verr. 2, 5, 165 ; Fin. 2, 42 ; etc. || -ius Cic. Or. 54 ; -issimē Cic. Fam. 5, 11, 1.

cumulate . adv. c. s. et, v. cumulatim
See an image

cumulātē adv.with comp.and sup.

• cumulatus, in rich abundance, abundantly, copiously: omnia plana facere: praemia persolvere: cumulatius augere: cumulatissime referre.