cumulatus
cumulatus, heaped, increased, augmented
cŭmŭlātus, a, um, Part. and P. a., from cumulo.
cumulātus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (cumulo), gehäuft, übtr., a) v. Lebl. = vermehrt, vergrößert, erhöht, gesteigert (Ggstz. imminutus), Hesiodus eādem mensurā reddere iubet, quā acceperis, aut etiam cumulatiore, si possis, Cic.: cum modus intercalandi interdum cumulatior, interdum fieret imminutior, Solin.: id efficiebat multiplex gaudium cumulatioremque gratiam rei, steigerte das Dankgefühl, Liv.: spreta in tempore gloria interdum cumulatior rediit, hat höhere Zinsen eingebracht, Liv.: u. poet. quam (veniam) mihi cum dederis, cumulatam morte remittam, will ich durch m. T (bei m. T.) in gehäuftem Maße vergelten, Verg. – u. = das volle Maß erreicht habend, zur vollen Genüge erreicht, auf den Gipfel (der Vollendung) gebracht, voll, vollständig, anulorum aureorum tres modios cumulatos Carthaginem misit, Fronto: tamen Idibus Martiis tantum accessit ad amorem, ut mirarer locum fuisse augendi in eo, quod mihi iam pridem cumulatum etiam videbatur, Cic.: hoc sentire et facere perfectae cumulataeque virtutis est, ist der Gipfel der vollkommenen Tugend, Cic.: neque ulla alia huic verbo, cum beatum dicimus, subiecta notio est nisi secretis malis omnibus cumulata bonorum complexio, der vollständige Inbegriff, Cic. – b) v. Pers., m. Genet. = überhäuft mit etw., homo ineptitudinis cumulatus, Caecil. com. 61: scelerum cumulatissume, Plaut. aul. 825.
cŭmŭlātus, (14) a, um, part. de cumulo || pris adjt, ¶ 1 augmenté, agrandi, multiplié : mensura cumulatiore Cic. Br. 15, dans une mesure plus grande ; benigne omnia cumulata dare Liv. 27, 45, 11, ils donnaient généreusement tout en surabondance ¶ 2 qui est à son comble, plein, parfait : Cic. Fam. 9, 14, 5 ; Att. 14, 17, 5 ; Tusc. 1, 109 ; perfecta cumulataque virtus Cic. Sest. 86, vertu parfaite et dans sa plénitude ¶ 3 [avec gén.] surchargé de : scelerum cumulatissime Pl. Aul. 825, toi, le plus chargé de crimes.
- 1. opeengehoopt;
- 2. vermeerderd, vergroot;
- 3. voltooid, volmaakt [virtus].
cumulatus , a, um. part. p. c. s. et, v. cumulo
See an image
See an image
Cumulus. Barthius in Glossario ex Historia Palæstina.
Dictus miles de nostra liberalitate confidens, nobis duxit Cumulatis instantiis supplicandum, quatenus, etc.
cumulātus adj.with comp.
- P. of cumulo, heaped, increased, augmented: mensurā cumulatiore: gloria cumulatior, L.—Filled, full, complete, perfect: augere quod cumulatum videbatur: virtus.