curagulus
cūragulus, ī, m. (cura u. ago) = curiosus (w. s.), Prisc. part. XII vers. Aen. 4, 92. p. 480, 9 K.
ego Æþelstanus ‥ basileus Anglorum et equae [sic ] totius Bryttanniae orbis ~us
ego Æþelstanus ‥ rex Anglorum et aeque totius Bryttanniae ~us
ego Edmundus ‥ rex Anglorum et ~us multarum gentium
auge potens speculans speculator gentis Anglorum, / assecla †gregei Dunstane †curagulae [(l. curagule ]
cūrăgŭlus, a, um (cura, ago), Prisc. Vers. Æn. 4, 92, c. curiosus.
Curagulus, id est, Curiosus.
Curagulum, ac
Curiosum; sed vocem utramque a
Curaderivari. Charta Edmundi Regis tom. 2. Monastic. Anglic. :
Ego Edmundus... Rex Anglorum, et Curagulus multarum gentium.
Æthelstanus Anglorum basileus et Curagulus totius Brytanniædicitur, in Libro MSS. reg. Angl. Lond. edit. ann. 1734. pag. 357.