curionatus
cūrĭōnātus, ūs, m. [1. curio, I.],
- the office of priest of a curia, Paul. ex Fest. p. 49, 9 Müll. (cf. curionius).
cūriōnātus, ūs, m. (1. curio no. I), das Amt eines geistlichen Kurienvorstehers, das Kurionat, Paul. ex Fest. 49, 9.
cūrĭōnātŭs, ūs, m. (curio), dignité de curion : P. Fest. 49, 9.
curionatus , us. m. et, v. curionius
See an image
See an image