curionius
cūrĭōnĭus, a, um, adj. [1. curio, I.],
- of or pertaining to the priest of a curia: curionium aes dicebatur quod dabatur curioni ob sacerdotium curionatus, Paul. ex Fest. p. 49, 19 Müll.: curionia sacra, quae in curiis fiebant, id. ib. p. 62, 11.
cūriōnius, a, um (1. curio no. I), zum Kurienvorsteher gehörig, sacra, in den Kurien, Paul. ex Fest. 62, 11. – subst., cūriōnium, iī, n. (sc. aes), der Gehalt für den Kurienvorsteher, Paul. ex Fest. 49, 9.
cūrĭōnĭus, a, um (curio), ¶ 1 de curie : P. Fest. 62, 11 ¶ 2 de curion : curionium æs ou abst curionium P. Fest. 49, 9, salaire (traitement) de curion.