dealbator
dĕalbātor, ōris, m. [dealbo],
- who whitens over, a whitewasher, a pargeter, plasterer, Cod. Just. 10, 64, 1.
dealbātor, ōris, m. (dealbo), der Tüncher, Corp. inscr. Lat. 4, 222. Cod. Iust. 10, 66 (64), 1.
in stipendiis ‥ Ade ~oris cum serviente
procedant nunc ~ores potentum, susurrent aut ‥ preconentur principem non esse legi subjectum
[(rex ] precipit quod nullus tannator vel ~or coriorum maneat in forestis suis extra burgum
dĕalbātŏr, ōris, m. (dealbo), celui qui crépit, qui blanchit : Cod. Just. 10, 66, 1.