deauro
dĕ-auro, āvi, ātum, 1,
- v. a., to gild, to gild over (late Lat. for inaurare): cassidas et tegerent argento et deanrarent, Cod. Theod. 10, 22, 1; Tert. Idol. 8: columnas, Vulg. Exod. 36, 36: vestitus, id. Psa. 44, 9: SIGNVM DEAVRATVM, Inscr. Orell. no. 3173 (of the year 162 post-Chr.).
de-auro, āvī, ātum, āre (de u. *auro), vergolden, übergolden, Cod. Theod. 10, 22, 1. Tert. de idol. 8. Augustin. serm. 24, 6. – ➳ Sen. ep. 76, 14 jetzt auratus.
dĕaurō, āvī, ātum, āre, tr., dorer : Cod. Th. 10, 22, 1 ; Tert. Idol. 8 ; Aug. Serm. 24, 6.