debellare

debellare [CL] 1 to fight, go on fighting. 1316 adversus ‥ regem ‥ conspirantes ‥ jam diucius unanimiter ~arunt Conc. II 458b; 1327 (v. comproditor); ante maritagium puelle Orwen illi duo reges [Elfridus et Athelbertus] semper ~abant Eul. Hist. II 379; eo usque ~arunt donee demum vi armorum ‥ dissipata est fortitudo eorum G. Hen. V 7. 2 (trans.) to subdue, defeat: a (person, also fig.); b (w. inanim. obj., also fig.). a exercitum ad ~andum Aedilfridum colligit copiosum Bede HE II 12 p.110; hi non jam hostes sed homines, non rebelles sed ~ati Gir. EH I 14; blande debellaturus Achivos / prevelat fraudes J. Exon. BT III 161; s1221 Johannes Presbyter ‥ mandaverat caliphe ‥ quod eum ~aturus esset Coggesh. Chr. 119; s1265 (v. commarchio 2); s1346 (v. decaballare); non solum alios sed et se ipsum sufficit ~are Fortescue LLA 37.  b fragoribus / turgentis Tithis tellurem / debellantis per terrorem (Æthelwald) Carm. Aldh. 2. 52; s1270 cum per duos dies et totidem noctes eam [Tonicam] ~aret ‥, castrum ‥ sibi subjugavit B. Cotton 144; ibi est locus a majori constructive, sicut hic: ‘rex potest ~are castrum, ergo miles’ R. Marston QD 305; 1413 (v. assilire 2b). 3 (Scot.) to wage judicial duel against. si ‥ aliquem appellent de ‥ aliquo ‥ malefacto per quod duellum possit oriri, bene liceat eis ‥ in curia regis vel in aliqua alia curia defendentem ~are per interpositam personam, si ‥ (Stat. Alex. II 8) APScot I 70.