debacchatio
dēbacchātĭo, ōnis, f. [debacchor],
- passionate raving, fury: libidinis, Salv. Gub. D. 7 init.
dēbacchātio, ōnis, f. (debacchor), das Sich-Abtoben, Salv. de gub. dei 7, 4. § 18 H.
contra hanc ‥ cartulam ‥ sacrilega debacacione venire
rabiem proprie debacationis ‥ in familiam effundit
[barones ] non erubescebant ‥ consueto ~onis genere ‥ depopulare provincias
nebulonum debaccaciones
boves ‥ in mare propinquum ‥ quasi furibunda debacatione precipitati sunt
letus ‥ quod sic evaderet nec majus damnum susciperet in tanti strepitus debaccacione
dēbacchātĭō, ōnis, f. (debacchor), délire, frénésie, transport : Salv. Gub. 7, 4.
Lugere habes... tam variis injuriis peregrinos illo(ad S. Sepulcrum) occulte euntes affici et affligi, quam etiam sævissimis Debacchationibus trucidari.