decenter
decenter, becomingly, decently, properly, fitly
dĕcenter, v. decet, P. a. fin.
decenter, Adv. m. Compar. (decens), schicklich, anständig (mit Anstand), geziemend, d. maesta, Ov.: d. lacrimare, Ov.: altilia d. secare, Sen.: fictis nominibus d., veris usus est apte, Plin. ep.: decentius lasciva aetas, die Jugend, der noch der Leichtsinn leidlicher steht, Hor.: quaedam decentius indicare, Quint.: ut ab eo decentius ad externa transeam, Val. Max. – ➳ Cic. Caecin. 74 jetzt diligentissime descripta.
imperatoris insignibus, quae nec ~er usquam gessit, non legitime, sed ritu tyrannico
virginitatis nobilitas ‥ multimoda mandatorum varietate ~er decoretur
risus ille ~er significat gaudium novi testamenti
ejusdem loci situm monasterialibus edificiis ~issime renovavit
ad ‥ molendina reparanda ~er
hominibus meis concedo ne eant in exercitu extra Angliam nisi in Normanniam et in Britanniam, et hoc ~er(
eos [subditos suos ] ~issime ex suis relevans
corpus ‥ in porticu ‥ ~er sepultum est
sanctorum pignora ‥ ~issime reposita
circa cujus [Gwydonis ] sepulcrum et ipsa [uxor ejus ] ‥ ~issime humata est
dĕcentĕr (12) (decens), convenablement, avec bienséance : Plin. Min. Ep. 6, 21, 5 || -tius Hor. Ep. 2, 2, 216.
decenter adv.with comp.
- decens, becomingly, decently, properly, fitly: Singula quaeque locum teneant sortita decenter, H.: maesta, O.: pulsare decentius, H.