deceptorius
dēceptōrĭus, a, um, adj. [decipio],
- deceitful, deceptive (late Lat.), Aug. Doctr. Christ. 2, 23.
dēceptōrius, a, um (deceptor), trügerisch, täuschend, Augustin. de doct. Chr. 2, 23; de civ. dei 10, 27 u.a. Eccl.
~ias illas lacrimas judicabimus?
gradientes ‥ per earn [sc. vitam presentem ] in ‥ fomento corporis, non jacentes in ea in ~io somno mentis
abjicite mel ‥ ~ie voluptatis
breve ‥ in quo continetur hoc falsum et ~ium
credis tu quod me decipies per verba tua blanda et ~ia?
ille dompnus R. maxime ~ius est, nec verum intimavit
false , falsus, ‥ ~ius, dolosus
in hac opinione, quamquam ~ia, non solum ipse sed et patria fere tota ‥ tune temporis erat
thessaras, i.dez , ~ias
per inpostum, per deceptorium, / si negare vis adjutorium
dēceptōrĭus, (16) a, um, trompeur, décevant : Sen. Helv. 5, 6 ; Aug. Civ. 10, 27.