deceptor
dēceptor, ōris, m. [decipio],
- a deceiver (late Lat. for fraudator), Sen. Thyest. 140; Lact. de Ira, 4, 8; August. Serm. 362, 18.
dēceptor, ōris, m. (decipio), der Hintergeher, Betrüger, Sen. Thyest. 140. Auson. epist. 16, 1. p. 175, 4 Schenkl. Lact. de ira 4, 8 u.a. Eccl.
factiosus, fallax, ~or
~or,bepœcend
pseudomenus, ~or
plebem ‥ ~ores falsa vaticinantes suadebant ut ‥ non crederent
si [oculi ] in profundo sunt positi, dicimus quod callidus est et ~or
auctores theologi moderni temporis canonistas tanquam ‥ fallaces, ~ores, cavillatores et ignaros ‥ despiciunt
a begyler , ~or
quando ~or infernalis [ME: ] allicere nititur ad aliquid quod videtur ‥ bonumþe sweoke of helle
dēceptŏr, (16) ōris, m. (decipio), celui qui trompe, trompeur : Sen. Thyest. 140 ; Lact. Ira 4, 8.
deceptor , oris. m. et, v. deceptus
See an image
See an image