decentia
decentia, comeliness, decency
dĕcentĭa, ae, f. [decens],
- comeliness, decency: colorum et figurarum (with venustas), Cic. N. D. 2, 58; id. de Or. 3, 52, 200.
decentia, ae, f. (deceo), der Anstand, die Wohlanständigkeit, Schicklichkeit, Cic. de or. 3, 200 zw.: figurarum venustas atque ordo, et ut ita dicam, decentia, Cic. de nat. deor. 2, 145 (als Übersetzungsversuch von εὐπρέπεια): dec. speciei, Ps. Fronto de diff. vocab. 2202 P. (= p. 359, 4 ed. Rom. 1823): Ggstz. turpitudo, Chalcid. Tim. 226.
decensia
capellam ‥ juxta ~iam qua convenit omnibus insigniis parochialibus volumus ‥ insigniri
ad ~iam judicis ‥ spectat quod habeat noticiam illarum legum et jurium secundum que est ‥ judicandum
domum ubi ipsemet rex J. hospitabatur, contra regalem majestatem et ~iam, propriis manibus ignem imponendo combussit
ad ‥ majorem †~ium [(MS: ~iam ] ministrancium in eadem proinde ordinabat ‥
volo quod, ubi corpus meum sepelietur, ponatur lapis marmoreus juxta ~iam meam
dĕcentĭa, (16) æ, f. (decens), convenance : Cic. de Or. 3, 200 ; Nat. 2, 145.
decentia ae, f
- decens, comeliness, decency.