deceptivus
dēceptīvus, a, um (decipio), zum Truge (zur Täuschung) geeignet, Prisc. 18, 142. Firm. math. 5, 3 u.a. Spät.
nec ubique transtulimus verbum ex verbo, sed sensum ex sensu, cavendo ‥, diligentissime ~os errores
‘profanas vocum novitates’, [i. e. ] ~as propositiones
ratiocinatio ‥ ~a sophistica vocatur
modicam certitudinem haberet homo in ejus doctrina ‥ si sit [Deus ] plus ~us hominis quam aliqua res causata
quod Cristus ‥ fuit homo falsissimus, mendacissimus, et maxime ~us
~as, injustas aut minus veras soluciones, allocaciones et deducciones
talia ~a, covinosa sive fraudulenta devisamenta, A.practices
dēceptīvus, a, um (decipio), propre à tromper : Firm. Math. 5, 3 || qui exprime une idée de tromperie : Prisc. Gramm. 18, 142.