decessor
decessor, a retiring officer, predecessor
dēcessor, ōris, m. [decedo, no. I. B. 2],
- one who retires from a province he has governed; hence, with reference to his successor, a retiring officer (rare): successori decessor invidit, Cic. Scaur. Fragm. § 33, p. 187 ed. Beier; so Tac. Agr. 7; Dig. 1, 16, 4, § 4.—
- II In gen., a predecessor in office (late Lat.), August. in Psal. 43, 16 al.
dēcessor, ōris, m. (decedo), der Amtsvorgänger, Cic. Scaur. fr. 33. Tac. Agr. 7. Ulp. dig. 1, 16, 4. § 4. Spart. Pesc. 4, 1. Symm. relat. 34, 3. p. 47, 17 M. Amm. 18, 6, 1.
vestra adquisitio ~orumque vestrorum(
[abbas ] epistolam privilegii ‥ accepit instar illius quam ‥ ~or ejus Benedictus acceperat
~orum vestrorum tempore
Joseph [privilegium ] obtinuit [] ‥ quod, si de humane sapientie artificio contingere potuisset, aliquem ~orum suorum ante eum meruisse crediderim Gen. xli 40
rex Henricus [I ] ‥ omnes ~ores suos regimine tranquillo vicit
Baldewinus [archiepiscopus ] ‥ iiij ecclesias, quas ~or ejus Ricardus ‥ ad alendos Christi pauperes ‥ assignaverat, ‥ subduxit
dēcessŏr, (15) ōris, m. (decedo), le sortant, le prédécesseur, magistrat qui sort de charge, c.-à-d. quitte une province après avoir fait son temps : Cic. Scauro 33 ; Tac. Agr. 7.
Decessorema
Prædecessoredistinguit, ut hic quemlibet, ille solum designet proximum in aliquo munere antecessorem.
DécheoirMagistratu seu officio decedere, in Lit. ann. 1409. tom. 9. Ordinat. reg. Franc. pag. 480 :
Desquelx dix eschevins chascun an au jour S. Thomas apostole en Déchient chuincq.
dēcessor ōris, m
- decedo, a retiring officer, predecessor, C., Ta.