deceptus
dēceptus, a, um, Part. of decipio.
dēceptus, ūs, m. [decipio],
- deception (late Lat.), Tert. adv. Marc. 3, 6: deceptui facilis, id. Anim. 18.
dēceptus, Dativ ui, m. (decipio), die Täuschung, der Trug, Betrug, deceptui faciles, Tert. de anim. 18: deceptui obnoxia, Tert. adv. Marc. 3, 6.
in grave dampnum et ~um ‥ populi
1 dēceptus, a, um, part. p. de decipio.
2 dēceptŭs, dat. ŭī, m. [ne se trouve quʼau dat. sing.] erreur, tromperie : Tert. Anim. 18 ; Marc. 3, 6.
Omnium membrorum vigore Deceptus, sicut corde cæcus venerat, ita oculis cæcatus stabat.
dēceptus
- P. of decipio.