decimo
dĕcĭmo or dĕcŭmo, āvi, ātum, 1, v. a. [decimus].
- To select by lot every tenth man for punishment, to decimate (post-Aug., although the practice itself occurs as early as 283 A. U. C.; v. Liv. 2, 59 fin.), Suet. Galb. 12: cohortes, id. Aug. 24: cohortium militem, Front. Strat. 4, 1, 37 al.— Absol., Suet. Calig. 48.—
- II To cause to pay tithes, to collect tithes from a person. —Pass.: et Levi decimatus est, Vulg. Hebr. 7, 9.—
- III To select the tenth part as an offering, to pay tithes of anything, Fest. p. 237, 25 Müll.; Vulg. Matth. 23, 23.
- —Hence, dĕcŭmātus, a, um, P. a., selected, excellent, choice: honestas, Symm. Ep. 3, 49 and 51.—Sup.: juvenis, id. ib. 8, 16.
1. decimo (decumo), āvī, ātum, āre (decimus), zehnten, I) = den zehnten Mann zur Bestrafung herausheben, dezimieren, legiones, cohortes, Suet.: deditos, Tac.: saepius milites, Capit.: cohortium militem, Frontin. Vgl. decimus quisque unter decimus. – II) = den zehnten Teil zum Opfer auswählen, Fest. p. 237 (a), 25. – Dah. Partiz. decimatus übtr., ausgewählt, erlesen, honestas, Symm. ep. 3, 49 u. 51. – III) etw. od. (prägn.) jmd. mit dem Zehnten (als Abgabe) belegen, etwas od. jmd. verzehnten, mentham, Vulg. Matth. 23, 23 u. Luc. 11, 42: alqm, Vulg. Hebr. 7, 9.
2. decimō, Adv., s. 1. decimus.
See: decimare
1 dĕcĭmō (14) (dĕcŭ-), āre (decimus), tr., décimer, punir [ordint de mort] une personne sur dix : [abst ] Suet. Cal. 48 ; [avec acc.] Suet. Aug. 24.
2 dĕcĭmō, adv., en dixième lieu : Cassian. Inst. 4, 39 ; Cassiod. Anima 12.
- 1. iedere tiende man (met de dood) straffen;
- 2. een belasting v.e. tiende opleggen.