definitive
dēfīnītīvē, adv., v. foll. art. fin.
dēfīnītīvē, Adv. (definitivus), bestimmt, Tert. u.a. Spät.
esse ‘in loco’ dicitur dupliciter: vel circumscriptive vel ~e
quid sit philosophia ~e sive descriptive
treuga ~e est securitas prestita personis et rebus ad tempus, discordia nondum finita
~e sentenciavimus et eisdem corpus ‥ Hugonis ‥ sententialiter adjudicavimus
judices ‥ istam amicabilem compositionem inter partes in perpetuum observaturam ~e ex consensu partium interlocuti sunt
adjudicavimus finaliter et ~e
mulierem ab impetitione ‥ sentencialiter et ~e absolvit
plures alias asserciones in destruccionem regule nostre ‥ in eadam constitucione ~e determinat, asserit et affirmat
laudamus, arbitramur ac pronunciamus ~e quod ‥ petant ‥ indulgenciam ‥
dēfīnītīvē, avec précision : C. Aur. Acut. 1 præf.; Tert. Carn. 18.