deflecto
deflecto, to bend aside, turn away, divert
- Act., to bend downwards or aside, to turn aside or in another direction.
- A Lit.: ramum olivae, Col. 5, 11, 14; cf.: palmitem, id. 4, 26, 3; Cat. 62, 51; Plin. 17, 23, 35, § 204: tela (Venus), Verg. A. 10, 331: amnis in alium cursum, Cic. Div. 1, 19 fin.: cursum ad Romanos. Liv. 10, 27: vultum ab aliqua re ad aliquid, Val. Max. 5, 10, 1: carinam quolibet, Luc. 5, 789; cf.: rapidum iter, id. 3, 337; novam viam, to turn off, construct in another direction, Liv. 39, 27 fin.—
- B Trop.
- 1 In gen.: lumina, Ov. M. 7, 789; cf.: oculos a cura, Val. Fl. 8, 76: cum ipsos principes aliqua pravitas de via deflexit, Cic. Rep. 1, 44: aliquem ab institutis studiis, Quint. 10, 1, 91: ut declinet a proposito deflectatque sententiam, Cic. Or. 40: si ad verba rem deflectere velimus, id. Caecin. 18, 51: quaedam in senectute deflexit (for which, shortly before, mutavit), Cels. praef. 11: in ipsos factum deflectitur, Quint. 7, 2, 23: adversarios in suam utilitatem deflectere, id. 4, 1, 71; cf.: dotes puellae in pejus, Ov. R. Am. 325: tragoediam in obscenos risus, id. Tr. 2, 409: perniciosa consilia fortuna deflexit in melius, Sen. Ben. 6, 8, 1: virtutes in vitia, Suet. Dom. 3: se de curriculo petitionis, to withdraw, id. Mur. 22 fin.—
- 2 Esp. (late Lat.), gramm. t. t., to inflect, to vary the form of a word: non solet sic deflecti, August. in Psa. 140, 25.—
- II Neutr., to turn off, turn aside.
- A Lit.: vulgus militum deflectere viā, Tac. H. 2, 70; cf. without via, Suet. Aug. 93 fin.: in Tuscos, Plin. Ep. 4, 1, 3.—
- B Trop. (freq., but almost exclusively in Cicero): deflexit jam aliquantulum de spatio curriculoque consuetudo majorum, Cic. Lael. 12; so, de via (consuetudo), id. Off. 2, 3, 9: de recta regione, id. Verr. 2, 5, 68, 176: a veritate, id. Rosc. Com. 16: oratio redeat illuc unde deflexit, id. Tusc. 5, 28, 80: a Domino, Vulg. Sirach 36, 28; 2, 7.
I tr., ¶ 1 abaisser en ployant, courber, fléchir : ramum Col. Rust. 5, 11, 14, courber une branche || faire dévier, détourner : amnes in alium cursum deflexi Cic. Div. 1, 38, rivières détournées suivant un autre cours || [poét.] novam viam Liv. 39, 27, 10, en changeant de direction prendre une route nouvelle ¶ 2 [fig.] a) rem ad verba Cic. Cæc. 51, mettre lʼidée sous la dépendance des mots = sʼen tenir à la lettre ; b) détourner : aliquem de via Cic. Rep. 1, 68, détourner qqn du chemin ; ab aliqua re Quint. 10, 1, 91, détourner qqn de qqch. ; aliquid in melius Sen. Ben. 6, 8, 1, faire tourner qqch. au mieux ; virtutes in vitia Suet. Dom. 3, changer en vices ses vertus.
II intr., se détourner, sʼécarter, ¶ 1 via Tac. H. 2, 70, se détourner de son chemin ; in Tuscos Plin. Min. Ep. 4, 1, 3, se détourner pour aller en Toscane ¶ 2 [fig.] de recta regione, de via Cic. Verr. 2, 5, 176 ; Off. 2, 9, se détourner de la ligne droite, de sa route ; oratio redeat illuc, unde deflexit Cic. Tusc. 5, 80, revenons à ce point, dont nous nous sommes écartés.
- 1. (Catull.; Plin. Mai.) naar beneden buigen;
- 2. afbuigen, afwenden, wegleiden, wegbrengen (ook metaf.) [tela (v.e. godheid); alqm de via van richting doen veranderen; omnem acerbitatem in senatum; alqm a veritate];
- 3. omkeren, veranderen [virtutes in vitia; perniciosa illorum consilia in melius]; II. intr. afwijken, afdwalen [de via = a consuetudine; a veritate]; ➤ oratio redeat illuc, unde deflexit (Cic.).
彎繞。— de via 離路。— a virtute 背徳行。— sententiam 改主意。
Suggest a Translation
See an image
- Trans, to bend aside, turn away, divert: tela, V.: amnīs in alium cursum: ad Romanos cursum, L.: novam viam, to build the road in another direction, L.—Fig., to turn away, lead astray: lumina, O.: principes de viā: ad verba rem, i. e. interpret literally: te de curriculo petitionis, to withdraw.—Intrans., to turn aside, deviate, digress: de spatio: de rectā regione: a veritate.
-
…haereat in eademque commoretur sententia ; saepe etiam ut extenuet aliquid, saepe ut inrideat ; ut declinet a proposito deflectatque sententiam ; ut proponat quid dicturus sit ; ut, cum transegerit iam aliquid, definiat ; ut se ipse…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…eloquentia, qua dignitate nihil ut a patris avique Africani praestabili insignique virtute, praeterquam quod a senatu desciverat, deflexisset. secutus est C. Gracchus, quo ingenio, qua eloquentia, quanta vi, quanta gravitate dicendi ut…
Cicero, de Haruspicum Responso
-
…pro sententia, cum impedire possent, non pugnarunt ; Curioni vero, quod de suarum actionum cursu tua causa deflexit. Nam Furnius et Lentulus, ut debuerunt, quasi eorum res esset, una nobiscum circumierunt et laborarunt Balbi…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…autem, de quo nune agimus, id ipsum est, quod utile appellatur. In quo verbo lapsa consuetudo deflexit de via sensimque eo deducta est, ut honestatem ab utilitate secernens constitueret esse honestum aliquid, quod utile non…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…, quae iudicia aut stipulationes aut pacti et conventi formula non infirmari ac convelli potest, si ad verba rem deflectere velimus, consilium autem eorum qui scripserunt et rationem et auctoritatem relinquamus sermo hercule familiaris et cotidianus non cohaerebit ,…
Cicero, Pro Caecina
-
…; tractatio. Nam et geminatio verborum habet interdum vim, leporem alias, et paulum immutatum verbum atque deflexum et eiusdem verbi crebra tum a primo repetitio, tum in extremum conversio et in eadem verba impetus et concursio…
Cicero, de Oratore
-
…mentem Pythiae divino afflatu concitabat evanuisse vetustate, ut quosdam evanuisse et exaruisse amnes aut in alium cursum contortos et deflexos videmus. sed ut vis acciderit, magna enim quaestio est, modo maneat id quod negari non potest ,…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…qua religione hi iudicent, qua tu ratione defendas. de omnibus nobis, si qui tantulum de recta regione deflexerit, non illa tacita existimatio quam antea contemnere solebatis, sed vehemens ac liberum populi Romani iudicium consequetur. nulla…
Cicero, in Verrem
-
…consuevit. quem ego ut mentiatur inducere possum, ut peieret exorare facile potero. nam qui semel a veritate deflexit, hic non maiore religione ad periurium quam ad mendacium perduci consuevit. quis enim deprecatione deorum, non conscientiae…
Cicero, pro Q. Roscio comoedo
-
…consulatus diligenter adornet atque instruat. Vnum sustinere pauci possunt, utrumque nemo. tu cum te de curriculo petitionis deflexisses animumque ad accusandum transtulisses, existimasti te utrique negotio satis facere posse. vehementer errasti. quis enim dies fuit…
Cicero, pro Murena