delatorius
dēlātōrĭus, a, um, adj. [delator],
- of or belonging to an informer (post-class.): curiositas, Dig. 22, 2, 6: libelli, denunciatory writings, Cod. Theod. 10, 10, 7.
dēlātōrius, a, um (delator), zum Angeber gehörig, eines Angebers, curiositas, Ulp. dig. 22, 6, 6: libelli, Denunziationschriften, Cod. Theod. 10, 10, 7: calices perlucidi sine delatoria nota, Fronto de fer. Als. 3. p. 224, 20N.
[Henricus I ] pauperes opulentus, tributis et exactionibus inhians, ~iis hamis intercipiebat
dēlātōrĭus, a, um, de délateur, dʼaccusateur : Ulp. Dig. 22, 6, 6 ; Cod. Th. 10, 10, 7.
delatorius , a, um. adj. et, v. delatus
See an image
See an image