depravo
depravo, to distort, disfigure
Could not find depravati in Logeion dictionaries.
depravati Verb: perfect passive participle neuter genitive singular, Verb: perfect passive participle masculine vocative plural, Verb: perfect passive participle masculine genitive singular, Verb: perfect passive participle masculine nominative plural of depravo
dē-prāvo, āvi, ātum, 1, v. a. [pravus], to pervert, distort, disfigure (opp. dirigere, corrigere; good prose).
- I Lit.: depravata corrigere crura, Varr. L. L. 9, § 11 Müll.; cf. opp. corrigere, Cic. Fin. 1, 6; id. Div. 2, 46: (oculi) uni animalium homini depravantur, unde cognomina Strabonum et Paetorum, Plin. 11, 37, 55, § 150.—
- II Trop., to pervert, seduce, corrupt, deprave (for syn. cf.: corrumpo, vitio, adultero, perdo, pessum do, illicere, pellicere, adducere): nihil est quin male narrando possit depravarier, Ter. Phorm. 698: jureconsultorum ingeniis pleraque corrupta ac depravata, Cic. Mur. 12, 27; cf. so with corrumpere, id. Arch. 4, 8: (Campanos) nimiae rerum omnium copiae depravabant, id. Agr. 2, 35 fin.: puer indulgentia nostra depravatus, id. Att. 10, 4, 5: ferarum natura malā disciplinā, id. Fin. 2, 11; cf.: mores hac dulcedine corruptelaque depravati, id. Leg. 2, 15, 38; and: consuetudo depravata (opp. recta), Varr. L. L. 9, § 18 Müll.: institutum hominis, Amm.29, 1, 19: inania verba in hos modos, Quint. 9, 3, 100; cf. id. 6, 3, 6 et saep.: seductus ac depravatus ab aliquo, *Caes. B. C. 1, 7; cf.: magna pars gratiā depravata, *Sall. J. 15, 2; and: plebem consiliis, Liv. 45, 23: corruptos depravatosque mores parens noster reformet atque corriget, Plin. Pan. 53, 1: depravatum est cor per mulieres, Vulg. 3 Reg. 11, 4.— Absol.: solent domestici depravare nonnumquam, Cic. Phil. 1, 13 fin.—Hence,
dē-prāvo, āvī, ātum, āre (de u. pravus), I) eig., verdrehen, verzerren, entstellen, verunstalten (Ggstz. dirigere, corrigere), oculos, Plin.: se, Sen.: depravata corrigere crura, Varro LL.: quaedam contra naturam depravata habere, Cic.: vetustas pauca non depravat, multa tollit, Varro LL.: arbores, quas aliqua depravavit causa, Sen.: depravata facies, Sen.: depravari in malum, Sen. ep.: depravata imitatio, Karikatur, Cic. – II) übtr., entstellen, verderben, verführen, verb. corrumpere ac depravare (vgl. Ruhnken Vell. 2, 60, 4. Schwarz Plin. pan. 53, 1), sensus, Cic.: inania verba in hos modos, Quint.: consuetudo depravata (Ggstz. recta), Varro LL.: mores alqā re, Cic.: plebem consiliis, Liv.: puerum indulgentiā, Cic. – ➳ Parag. Infin. depravarier, Ter. Phorm. 697.
See: depravare
dēprāvō, (12) āvī, ātum, āre (de, pravus), tr., tordre, contourner, mettre de travers, rendre tortu, contrefait, difforme : quædam contra naturam depravata Cic. Div. 2, 96, certaines difformités naturelles, cf. Fin. 1, 17 || [phil.] depravatus Cic. Fin. 1, 30, déformé, qui nʼa plus sa nature première || [fig.] dépraver, gâter, corrompre : Cic. Agr. 2, 97 ; Leg. 2, 38 ; Att. 10, 4, 5 ; [abst ] Phil. 1, 33.
➳ depravarier Ter. Phorm. 697.
- 1. vervormen, verdraaien, misvormen; ➤ depravata imitatio karikatuur; depravari in malum;
- 2. bederven, verleiden, slechter maken [sensūs; mores; puerum indulgentiā].
dēprāvō —, ātus, āre
- de + pravus, to distort, disfigure: quaedam contra naturam depravata. —Fig., to pervert, seduce, corrupt, deprave, spoil: nil est Quin male narrando possit depravarier, T.: ut ea quae conrigere volt, depravare videatur: (Campanos) nimiae rerum omnium copiae depravabant: depravatus Pompeius invidiā, Cs.: magna pars gratiā depravata, S.: plebem consiliis, L.: solent domestici depravare.