depravatio
depravatio, a distortion
Could not find depravationem in Logeion dictionaries.
depravationem Noun: feminine accusative singular of depravatio
dēprāvātĭo, ōnis, f. [depravo], a perverting, distorting, corrupting, vitiating (freq. in Cic.; elsewh. rare).
- I Lit.: distortio et depravatio quaedam (membrorum), Cic. Fin. 5, 12, 35; cf.: pedum, manuum, articulorum omnium depravationes, Sen. Ep. 24 med.: oris, Cic. de Or. 2, 62, 252.—
- II Trop.: depravatio et foeditas animi (c. c. deformitas corporis), Cic. Off. 3, 29, 105: verbi, id. Part. Or. 36, 127: consuetudinum, id. Leg. 1, 10, 29.—Absol.: nostra (c. c. superstitio), perversity, Cic. Div. 2, 67, 136.
dēprāvātio, ōnis, f. (depravo), die Verdrehung, Verzerrung, Entstellung, Verunstaltung, Verhunzung, I) eig.: distortio et depravatio quaedam, Cic.: oris, Grimassen, Cic.: Plur., manuum, articulorum depravationes, Sen. ep. 24, 16. – II) übtr.: verbi, Cic.: d. et foeditas turpificati animi, Cic. de off. 3, 105.
quodlibet ‥ peccatum mortale est ~onis infinite; nam offendit divinam majestatem ‥, ergo necesse est quod depravet hominem morbo infinito
pacietur contumelias, persecuciones et ~ones multiplices
dēprāvātĭō, (14) ōnis, f. (depravo), torsion, contorsion : oris Cic. de Or. 2, 252, grimaces, cf. Fin. 5, 35 || [fig.] dépravation, corruption, altération : animi Cic. Off. 3, 105, corruption de lʼâme ; verbi Cic. Part. 127, interprétation abusive dʼun mot.
depravatio , onis. f. et, v. depravatus
See an image
See an image
dēprāvātiō ōnis, f
- depravo, a distortion: quaedam (membrorum): oris.—Fig., a perversion, corruption, vitiation: animi: consuetudinum: nostra, perversity.