desertio
dēsertĭo, ōnis, f. [2. desero],
- a forsaking, deserting (rare; perh. not ante-Aug.).— Milit. t. t. (acc. to 2. desero, no. I. B.), desertion: peccatum desertionis, Dig. 49, 16, 3, § 6; 5, § 2 al.
dēsertio, ōnis, f. (2. desero), das »Verlassen, Im-Stich-Lassen«, I) eig., als milit. t. t., die Desertion, ICt. – II) übtr.: a) als mediz. t. t., das Ausbleiben, nutrimenti desertio, quam Graeci atrophian vocant, Cael. Aur. chron. 2, 1, 7. – b) als jurist. t. t., α) Nichterfüllung eines Versprechens, ICt. – β) das Abstehen von einer Anklage, ICt. – ➳ Bei Liv. 41, 24, 10 falsche Lesart.
quoniam et naturam accusat spontanea, quam fecit in Adam, justitiae ~o
pericula disercionis que est mercenarii, non pastoris
primum [inconveniens ] est contemptus proprii curati ‥, tercium ~o obediencie
cum ‥ sit peccatum ‥ ~o ordinis universi
de forma allegandi ~onem appellationis
quatenus, si quod de prefati loci [a fratribus ordinis Penitencie derelicti ] ~one proponitur veritate fulcitur, ipsum ‥ vendas
dēsertĭō, ōnis, f. , désertion : Modest. Dig. 49, 16, 3, 5 || abandon, manquement : Dig.
- 1. (milit. t.t.) desertie;
- 2. afvalligheid, het afvallen (van God).