detractor
detractor, a disparager
dētractor, ōris, m. [detraho, no. II. B.],
- a disparager, detractor: sui, Tac. A. 11, 11 fin. (for which, detrectator laudum suarum, Liv. 34, 15 fin.): abominatio hominum detractor, Vulg. Prov. 24, 9 al.
dētractor, ōris, m. (detraho), der Verkleinerer, haud quaquam sui detr., Tac. ann. 11, 11: u. so = Verkleinerer, Ehrabschneider, Verleumder, oft bei den Eccl., zB. Augustin. de civ. dei 5, 19. p. 229, 18 D.2 u.a. Vulg. prov. 24, 9 u. 21; Rom. 1, 30: Ggstz. fautor, Hieron. in Augustin. epist. 72, 4.
cum ~oribus,mid telendum
~ores et murmuratores apostolus Deo odibiles appellat [cf. ]Rom. i 30
multi ~ores †oblactaverunt [l. oblatraverunt ], dicentes quia accepit de sacristia quod voluit [etc. ]
dic mihi, detractor, quid garris?
mendacium falsi testis vel ~oris
in quibusdam ‥, non solum sue felicitati, immo pocius ~oribus divine dispensacioni, sic desevit rectum judicium judicis omnium ut ‥
dētractŏr, (16) ōris, m. (detraho), celui qui déprécie, qui rabaisse, détracteur : Tac. Ann. 11, 11.
dētrāctor ōris, m
- de + TRAG-, a disparager: sui, Ta.