devoto
dē-vōto, āvi, ātum, 1, v. intens. a. [devoveo].
- I To dedicate, devote (rare): et me dicabo atque animam devotabo hostibus, Att. ap. Non. 98, 13 (but Cic. Par. 1, 2, 12, read devota vita); and,
- II To bewitch, enchant: sortes, Plaut. Cas. 2, 6, 36 (388): devotatus defixusque, Ap. Herb. 7.—
- III To invoke with vows: numina, Ap. M. 9, p. 227, 4: asinos cum Iside, Minuc. Fel. Oct. 28, 5. —
- IV To curse: se, August. 4 Quaest. in Hept. 40.
dē-vōto, āvī, ātum, āre (Intens. v. devoveo), I) verfluchen, se, Augustin. 4. quaest. in heptat. 40. – II) verzaubern, sortes, Plaut. Cas. 388: devotatus defixusque, Ps. Apul. herb. 8. – III) gelobend anrufen, numina, Apul. met. 9, 21 (vgl. Oudend. p. 634, a): asinos cum Iside, Min. Fel. Oct. 28, 8.
dēvōtō, (16) āvī, ātum, āre (devoveo), tr., ¶ 1 soumettre à des enchantements, ensorceler : Pl. Cas. 388 ¶ 2 invoquer une divinité : Apul. M. 9, 21 ¶ 3 maudire : Aug. Hept. 4, 40.
- 1. betoveren [sortes];
- 2. verwensen, beschimpen.