devotor Save Lewis & Short Gaffiot 2016 dēvōtor et dēvōtrix dicitur qui imprecatur, Serv. Verg. A. 4, 607 [devoveo]. dēvōtŏr, ōris, m. , et dēvōtrīx, īcis, f. , Serv. En. 4, 607, celui, celle qui fait des imprécations, qui maudit.