diatonicus
dĭătŏnĭcus, a, um, adj., = διατονικός,
- diatonic, in music: modulatio, Mart. Cap. 9, § 959; § 963.—
- II Neutr. as subst.: diatonicon, i, a kind of masonry filled in with rubble, Plin. 36, 22, 51, § 172.
diatonicus, a, um (διατονικός), von einem Ende zum andern gehend, diatonisch, a) in der Musik, modulatio, das diatonische Klanggeschlecht, Mart. Cap. 9. § 959 u. 963. Vgl. diatonum. – b) in der Baukunst, diatonicon, ein mit zerbrochenen Mauersteinen in der Mitte ausgefülltes Mauerwerk, Plin. 36, 172.
chromaticum genus cantilene pre ~o et enharmonico ‥ viriles animos fere effeminat
primum [genus harmonie ] vocatur ~um
dĭătŏnĭcus, a, um (διατονικός), diatonique [musique], qui procède en suivant lʼéchelle des tons : Capel. 9, 959 || dĭătŏnĭcon, ī, n. , mur de moellons : Plin. 36, 172.