dicaculus
dĭcācŭlus, a, um, adj. [dicax]. *
- Talkative, loquacious: amatrix, Plaut. As. 3, 1, 8 (511).—
- II Facetious, witty (perh. only in Appul.): puella (with lepida), Ap. Met. 2, 7, 21; sermo, id. ib. 3, 13, 8.—Adv.: dĭcācŭlē, keenly, satirically, facetiously: dixerat probrum, Ap. Met. 1, 9, 12; tractabat lurconem, id. ib. 8, 25, 9.
dicāculus, a, um (Demin. v. dicax), von beißendem Witz sprudelnd, naseweis, schnippisch, amatrix, Plaut. asin. 517: lepida et dic. puella, Apul. met. 2, 7: fuit etiam dicaculus, Spart. Hadr. 20, 8: dic. sermo, Apul. met. 3, 13.
quidam eorum non modice ~us
latrat Judaicum vulgus rabidulum, / delirum, fatuum, tamen dicaculum
dĭcācŭlus, (15) a, um, (dicax), moqueur, mutin : Pl. As. 511 || railleur : Apul. M. 2, 7.