didascalicus
dĭdascălĭcus, a, um, adj., = διδασκαλικός,
- pertaining to instruction, didactic (ante- and post-class.): opusculum, Aus. Ep. 17.—Subst.: Dĭdascălica, ōn or ōrum, n., the title of a work by Attius, in Gell. 3, 11, 4 al.; cf. Madvig Opuscc. Acadd. prior. pp. 87-110.
didascalicus, a, um (διδασκαλικός), den Unterricht betreffend, didaktisch, opusculum, Auson. epist. 17. – subst., a) didascalicē, ēs, f. (διδασκαλική), die Didaktik, Diom. 484, 31. Suet. fr. p. 16, 6 R. – b) didascalica, ōn u. ōrum, n. (διδασκαλικά, vgl. Gell. praef. § 8). Didaskalien, ein didaktisches Werk des Attius, szenischen Inhalts, in primo od. in nono didascalicon (od. -corum), im ersten od. im neunten Buche der D., Gramm.: in primo didascalico, im ersten Buche der D., Gell. 3, 11, 4 H. vgl. Madvigii opusc. acad. 1. p. 87 sqq.
tria genera loquendi, sc. ~on, id est doctrinale, dragmaticon, id est interrogativum, hermeneticon, id est interpretativum
tercium [genus sermonis ] ‥ dicitur ~on, idest doctrinale
~on Hugonis(
†didasculum Hugonis(
dĭdascălĭcus, a, um (διδασκαλικός), didactique, du genre didactique : Aus. Ep. 17.
Videamus tamen, si placet, et illas Didascalici libelli vestri relegamus argutias.Ubi tamen Sirmondus
Disputationes accuratas et ad docendum idoneas, interpretatur.