diductio
diductio, a divergence, opposite conclusion
dīductĭo, ōnis, f. [diduco],
- an expanding, separating (very rare; perh. only in Seneca): ostendit intentionem spiritus velocitas ejus et diductio, Sen. Q. N. 2, 8, 2: in diductione rerum, in dividing, separating the elements, id. ib. 3, 13, 2.
dīductio, ōnis, f. (diduco), I) die Ausdehnung, Sen. nat. qu. 2, 8, 2 (2, 9, 1). – übtr., die Fort-, Weiterführung einer Folgerung, rationis, Cic. de inv. 1, 14. § 18 u. 19. – II) die Trennung, Sen. nat. qu. 3, 13, 2.
dīductĭō, ōnis, f. (diduco), ¶ 1 séparation des syllabes : Sen. Nat. 3, 13, 2 ¶ 2 expansion : [propriété de lʼair] Sen. Nat. 2, 8, 2 || diductio rationis Cic. Inv. 1, 18, prolongement, continuation dʼun raisonnement.
- 1. het opdelen, scheiden;
- 2. (Sen.) verspreiding;
- 3. (Sen.) scheiding [rerum].
diductio , onis. f. et, v. diductus
See an image
See an image
dīductiō ōnis, f
- diduco, a divergence, opposite conclusion: rationis.