diffidere
armis diffisus
defisus, †desperavit [? l. desperans ]
in suis consiliis ~ens
langor eum vite †diffigere [? l. diffidere ] coegit
ut nullus vestrum de premio capiendi celi ~at
sit confessio nostra ‥ fidelis, ne de indulgentia ~amus
de proprio robore ~it et de superno ‥ adjutorio confidit
non tua diffidat [gl.: i. e. desperet ] mens de bonitate superna
~endo de Dei auxilio
tanto remedium super his salutare ~imus quanto semper gravioribus graviora succedere circumspicimus(
inter credentes, qui Christum corde fatentur, / et diffidentes, qui Christum fraude refutant
~it, i‥. non credet
nec ~endum est nostra etiam aetate fieri potuisse quod ‥ aliquoties factum ‥ historiae narrant
ut ‥ Bedam ‥ ad nostrae mediocritatis conspectum non moreris dirigere, quem ‥ non ~as propere ad te redire(
a summo retributore sibi nequaquam ~imus remunerari
quod per Sanctum non difido factum esse Spiritum
has sequentes paginulas ‥ fidelium attestatione purgabo, si qua propria temeritate effigiata insignia in hiis me conseruisse ~as