diffigurare

diffigurare [cf. OF desfigurer] , to disguise. b to disfigure, deform. s1215 rex ‥ predis piraticis vacabat inter nautas et piscatores ‥, ~atus sub divo M. Par. Min. II 161; s1217 Eustachium, qui se defiguraverat, ‥ quem ‥ in sentina invenerunt latitantem ‥, decollaverunt Id. Maj. III 29; s1387 M. atte Pole ‥ mutato habitu et rasa barba ‥ fugit Calesiam ad fratrem suum. sed ille ‥ nunciavit domino W. B‥. de adventu ‥ fratris ‥, asserens res ‥ non stare recte cum eo qui tali modo se disfigurasset Chr. Angl. 386; s1388 Robertus [Tressylyan] ‥ disfiguraverat seipsum, fingens se pauperem debilem in tunica hispida‥. adeo disfiguratus fuerat quod nullus cum agnovit nisi ex sola loquela Knighton Cont. II 293; s1392 rex Francie ‥ disfiguratus in sylvestrem hominem, habens strictum vestimentum resina piceque linitum Wals. HA II 212; s1415 papa occulte ~atus fugit cum duce Austrie in terram suam Chr. S. Alb. 85.  b 1244 alii morbo fistule enormiter deturpati, alii a tumore horribili ‥ defigurati (Lit. Abbatis Pontiniaci) M. Par. Maj. IV 325; s1334 [episcopus] contulit archidiaconatum Almarico ‥ nepoti suo, torto et defigurato Graystanes 43.