diffiduciatio

diffiduciatio , ‘defiance’. Cf. diffidatio. s1188 quia imperialis majestas neminem citra ~onem impetit, hostibus suis bella semper indicit Itin. Ric. I 18 (cf. (v. diffiduciare a)); in minas et ~onem superbe nimis proprumpentem V. II Off. 2; s1264 rex ad bellum ‥ inardescit, rescribens eis hanc litteram ~onis Rish. 23 (cf. (v. diffidare a)).