discontinuatio

discontinuatio [cf. CL continuatio] 1 (phil.) interruption, discontinuity; v. et. decontinuatio; b (med., cf. continuitas 1b). ut in contiguitate duorum diaphanorum non sit completa radii ~o Gros. 74; dies appellatur uno modo presentia solis in emisperio nostro ‥ et sic loquendo ‥ cadit inter duos dies distinctio vel ~o Bacon XIII 424; non possunt [tabule plane circulares] ab invicem elevari sub eadem figuratione et equali distantia partium undique, quia tunc sequeretur quod esset ~o nature in partibus universi Id. Tert. 166; aqua per ~onem corrupta per recontinuacionem eadem numero generatur Bradw. CD 868A; 1359 (v. departire 1c); posito quod A et B essent discontinuata, visu percipiente ~onem eorum, essent diverse visiones presumpte ad percepcionem ~onis Wycl. Act. 15; nec quelibet adquisicio situs est motus, cum stat †aliquod [? l.aliquid] subito adquirere vel deperdere situm per continuacionem vel ~onem partis quantitative, ut patet de augmentato vel diminuto Id. Log. III 27.  b cum dolor sensus sit rei nocive contingens ex partium ~one, res inferens dolorem membro maxime ledit tactum Bart. Angl. III 21. 2 (leg.): a interruption or (?) discontinuance (of proceedings). b breach of succession. a 1385 talem processum ‥ qualem fecissetis si dies in dictis brevibus contenti absque ~one aut dilacione tenerentur CoramR 497 r. 36.  b 1436 si Alienora ‥ aliqua alienacionem, feoffamentum seu ~onem de predicto manerio ‥ fecerit in feodo simplici, feodo talliato vel termino vite Cl 287 m. 24d.; 14‥ si aliqua persona de ‥ terris ‥ expulsa sit ‥ vel aliquod feoffamentum vel ~o inde post talem ingressum pro jure possessoris defraudando ‥ fiat Reg. Brev. Orig. 289 (cf. StRealm II 244: 1429 diverses douns, feoffementz et discontinuances).