disconvenire

disconvenire [CL] , to disagree, be discordant or unsuitable: a (of persons); b (of things or abstr.); c (pr. ppl. as sb. n.). a [Paule et Jesu], licet plenitudine miserationis non convenientes, intentione tamen non ~ientes Anselm (Or. 10) III 40; si silueris dum personaliter unito mihi te disjunxeris, ‘assimilabor descendentibus in lacum’ [Psalm. xxvii 1] ‥ ut non ~iam in pena quibus convenerim in culpa Pull. Sent. 714a.  b cum nihil unum possit fieri ex affectu et conceptu, cum simpliciter ~iant et †repugnant [? l. repugnent] Bacon XV 95; conveniens aptitudinaliter est quod convenit alicui ex se ‥; et tale convenit actualiter omni ei in cujus potestate non est quod ei actualiter aliquid conveniat vel ~iat Duns Ord. II 106; absit regem delectari vel assuesci viciosis et vilibus operibus ~ientibus sue dignitati! Milemete Nob. 87; 1453 ipsi ‥ per ‥ loca suspecta, nostro ordini ~iencia, ‥ insolenter vagantur et discurrunt Pri. Cold. 178.  c si ‥ ~iens statim ut percipitur offendit, cur nullus intellectus ab intelligibili infinito naturaliter refugit, sicut a non conveniente ‥ ? Duns Ord. II 208; 1333 si ‥ intollerabilia ~iencia sequerentur, sc. quod ‥ prior cancellariam suam propriam habere ‥ et monetam facere posset, quod esset absurdum ‥ PQW 74a.