disconvenio
disconvenio, to disagree, be inconsistent
dis-convĕnĭo, īre,
- v. n., to disagree; to be inharmonious, inconsistent (very rare): aestuat et vitae disconvenit ordine toto, Hor. Ep. 1, 1, 99.—Impers.: eo disconvenit inter Meque et te, Hor. Ep. 1, 14, 19: disconveniens deo, Lact. de Ira D. 3, 1.
dis-convenio, īre, schlecht übereinstimmen, schlecht passen, vitae disconvenit ordine toto, ist unharmonisch in seiner Lebensführung, Hor. ep. 1, 1, 99: quidquid ex agro disconvenit, Gromat. vet. 9, 3: specie disconveniente, ibid. 47, 16 u. 20. – impers., eo disconvenit inter meque et te, darin gehen wir auseinander, Hor. ep. 1, 14, 18: de fine disconvenit per flexus quibus arcifinii agri continentur, Gromat. vet. 12, 4. – est disconveniens deo, ut etc., Lact. de ira 3, 1.
disconvĕnĭō, (15) īre, intr., ne pas sʼaccorder : Hor. Ep. 1, 1, 99 || impers., il y a désaccord : Hor. Ep. 1, 14, 18.
dis-conveniō —, —, īre,
- to disagree, be inconsistent: vitae ordine toto, H.—Impers: eo disconvenit inter Meque et te, H.